23 Δεκεμβρίου. Η Μαριαλένα σηκώνεται από το γραφείο της. Η πόλη απλώνεται μπροστά της, φώτα, κίνηση, χριστουγεννιάτικη βιασύνη. Μια θέα που μοιάζει να ψιθυρίζει: όλα είναι στη θέση τους.
Φοράει μια μεταξωτή πολύχρωμη μπλούζα. Κλείνει τον υπολογιστή, παίρνει την τσάντα της. Αχ… Χριστούγεννα. Έχει πει στους συναδέλφους ότι θέλει να ξεκουραστεί, χωρίς mails, χωρίς συνάντησεις.
Της αρέσει η δουλειά της. Την κάνει καλά. Της έχει δώσει πολλά. Δεν υπάρχει κάτι λάθος.
Τα δώρα, ευτυχώς, είναι ήδη αγορασμένα. Όλα online. Ήταν πιο εύκολο έτσι. Πιο γρήγορο. Δεν υπήρχε χρόνος για κάτι πιο προσωπικό για τον καθένα.
Convenience. Πολύ σοβαρό στις μέρες μας. Στο σπίτι, οι μέρες κυλούν ήσυχα.
Χωρίς emails. Χωρίς θόρυβο. Στο γραφείο έλεγε πως θέλει να ξεκουραστεί. Στο σπίτι, όμως, η σιωπή βαραίνει. Το χέρι της πάει μηχανικά στο κινητό. Στα mails. Στα social. Σαν να ψάχνει τον θόρυβο.
Το βράδυ έρχεται η αδερφή της με την ανιψιά της, κρατάνε ένα μικρό κουτάκι. Η Μαριαλένα προσφέρει το μεγάλο, προσεγμένο δώρο της. Η ανιψιά της της δίνει μια ζωγραφιά. Μια πολύχρωμη ζωγραφιά, ίδια χρώματα με τη μεταξωτή μπλούζα. Καρδιές αντί για μάτια. Και μια λέξη γραμμένη με μεγάλα γράμματα:
ΑΓΑΠΗ.
Μικρή ζωγραφιά σε μια απλή κορνίζα. Την είχε φτιάξει μόνη της. Η Μαριαλένα μένει για λίγο σιωπηλή. Συγκινείται περισσότερο απ’ όσο περίμενε. Το βράδυ, ακουμπά τη ζωγραφιά δίπλα στο κρεβάτι της. Και μέσα στη σιωπή, συνειδητοποιεί ότι το χαμόγελο της ανιψιάς τηςέδωσε άλλη προοπτική στις σκέψεις της και στις πράξεις της για τη νέα χρονιά.
Όχι γιατί η δουλειά της ήταν λάθος. Όχι γιατί η ζωή της δεν λειτουργούσε. Αλλά γιατί, για πρώτη φορά, σταματά και αναρωτιέται: Τι είναι σημαντικό; Ποια είναι η προτεραιότητα πίσω από όλες τις άλλες;
Μήπως είναι η αγάπη; Μήπως αξίζει να δοκιμάσουμε να τη βάλουμε λίγο πιο πάνω από το convenience, από το «δεν έχω χρόνο», από το γρήγορο και το εύκολο; Ίσως αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο πείραμα.
Ας το ξανασκεφτούμε.Ήσυχα. Έξω από κανόνες. Έξω από νόρμες. Ίσως εκεί να ανταποκρίνεται η βαθύτερη ανθρώπινη φύση μας.
Καλα Χριστουγεννα