Από τη στιγμή που ξυπνάμε μέχρι τη στιγμή που πηγαίνουμε για ύπνο, νιώθουμε ότι χρειάζεται συνεχώς να αποφασίζουμε και να επιλέγουμε.

Τι να πούμε ή τι να κάνουμε, ακόμη και τι να πιστέψουμε.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό που διαμορφώνει τη ζωή μας είναι οι αποφάσεις που παίρνουμε. Πιθανότατα πολλές φορές έχεις ακούσει τον εαυτό σου να λέει: «Πρέπει να πάρω τη σωστή απόφαση». Επιτρέψτε μου να σας δώσω μια άλλη οπτική, που ίσως είναι πιο σημαντική από την ίδια την απόφαση.

Η παύση. Η δύναμη να σταματήσεις, έστω και για μία αναπνοή. Φαντάσου μια δύσκολη συζήτηση. Ένα απρόσμενο email. Μια διαφωνία. Μια απογοήτευση. Μια στιγμή αβεβαιότητας. Το ένστικτο συχνά είναι η άμεση αντίδραση. Να αμυνθούμε, να εξηγήσουμε, να κρίνουμε ή ακόμη και να υποθέσουμε…

Όσοι έχετε διαβάσει τη Μέθοδο γνωρίζετε ότι πιστεύω πως η επίγνωση ξεκινά πριν από τη δράση. Ξεκινά από την παρατήρηση.

Και αν την επόμενη φορά, πριν απαντήσουμε, κάναμε μια παύση; Απλώς για να παρατηρήσουμε.

Να παρατηρήσουμε τι πραγματικά υπάρχει μπροστά μας. Να παρατηρήσουμε ποιες υποθέσεις κάνουμε και πώς αισθάνεται το σώμα μας, γιατί συχνά γνωρίζει πριν από το μυαλό.

Τη στιγμή που σταματάμε, η προσοχή μας αλλάζει και δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να εστιάσει σε αυτό που είναι παρόν και όχι σε αυτό που θεωρεί λάθος.

Εκεί η επιλογή γίνεται δυνατή — και πραγματικά συνειδητή. Μια επιλογή που προέρχεται από τις αξίες και όχι από τον φόβο, από τη συμπόνια και όχι από την κριτική. Δεν έχει σημασία αν η παύση διαρκεί μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα μπορούν να αλλάξουν πλήρως την πορεία μιας συζήτησης, μιας απόφασης, μιας σχέσης ή ακόμη και μιας ζωής. Δοκίμασέ το…Την επόμενη φορά που η ζωή θα σου ζητήσει κάτι, θα αντιδράσεις αμέσως; Ή θα κάνεις μια παύση αρκετά μεγάλη ώστε να επιλέξεις ποιος θα απαντήσει;

Με φροντίδα,

Νίκη Σμυρνή