Υπάρχει μια φράση του Νίτσε που σκέφτομαι και αγαπώ πολύ: «Πρέπει να υπάρχει ακόμη χάος μέσα μας για να γεννηθεί ένα αστέρι που χορεύει.»

Το χάος, η αβεβαιότητα, η αστάθεια δεν είναι κάτι νέο στην ανθρώπινη ιστορία. Εμφανίζονται ξανά και ξανά με διαφορετικές μορφές. Και σήμερα τα βλέπουμε πάλι. Σε τέτοιες στιγμές ο φόβος γίνεται η πιο φυσική αντίδραση. Κι όμως, ο φόβος σπάνια δημιουργεί κάτι ουσιαστικό. Μας κάνει να λειτουργούμε μικρά. Περιορίζει την οπτική μας. Μας οδηγεί να κινούμαστε από έλλειψη αντί από δυνατότητα. Και το πιο σημαντικό: ο φόβος παγώνει την κίνηση.

Στη Μέθοδο εξηγώ ότι η ζωή δεν είναι σχεδιασμένη για να είναι απόλυτα σταθερή. Είναι σχεδιασμένη για να εξελίσσεται. Και η εξέλιξη σπάνια συμβαίνει μέσα σε τέλεια τάξη. Γι’ αυτό προτείνω να δούμε την αβεβαιότητα διαφορετικά. Να την αναπλαισιώσουμε και να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι το αντίθετο της προόδου, αλλά συχνά το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται η πρόοδος.

Όταν τα πράγματα γύρω μας δεν είναι ξεκάθαρα και το επόμενο βήμα δεν είναι εμφανές, έχουμε δύο πιθανά νοοτροπίες.

Η μία είναι ο φόβος. Η άλλη είναι η ανθεκτικότητα.

Η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει ότι αγνοούμε την πραγματικότητα. Σημαίνει να καλλιεργούμε τη λογική αισιοδοξία, όπως εξηγώ στη Μέθοδο. Σημαίνει να αναγνωρίζουμε ότι η αστάθεια είναι μέρος της ζωής και να επιλέγουμε να προχωράμε μπροστά.

Η ιστορία δείχνει κάτι εντυπωσιακό για τον άνθρωπο: είμαστε θαύματα προσαρμοστικότητας. Όταν οι συνθήκες αλλάζουν, μαθαίνουμε, ξαναχτίζουμε, συνδεόμαστε μεταξύ μας, δημιουργούμε.

Γι’ αυτό προτείνω αυτό που ονομάζω νοοτροπία ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΒΟΣ

Σε αυτή τη νοοτροπία κυριαρχούν η διαύγεια, το θάρρος και η λογική αισιοδοξία — η πεποίθηση ότι ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα έχουμε τη δυνατότητα να δράσουμε και να δημιουργήσουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Στο βιβλίο περιγράφω αυτή τη στάση ως μία από τις πιο ισχυρές που μπορούμε να καλλιεργήσουμε: να εμπιστευόμαστε ότι η αβεβαιότητα κρύβει τόσο ευκαιρίες όσο και κινδύνους.

Πες μου κι εσύ: δεν είναι καλύτερο να λειτουργούμε από αυτή τη θέση, αντί να ζούμε μέσα σε διαρκές στρες και φόβο καθώς ο φόβος δεν βοηθά σε τίποτε;

Και ίσως εδώ ξεκινά ο αναστοχασμός:

Όταν η ζωή γίνεται αβέβαιη, μικραίνεις από φόβο ή προχωράς μπροστά με επίγνωση και θάρρος; Μήπως είναι η στιγμή να αναπλαισιώσεις τη νοοτροπία σου; Γιατί δεν το δοκιμάζεις;

Με αγάπη, Νίκη Σμυρνή