Οι οργανισμοί γνωρίζουν κάτι πολύ σημαντικό. Η στρατηγική χωρίς δικλείδες ασφαλείας δεν αντέχει στον χρόνο. Γι’ αυτό, πέρα από στόχους και πλάνα, οι εταιρείες δημιουργούν συστήματα που τις βοηθούν να αντιλαμβάνονται πότε κάτι δεν λειτουργεί, πριν προκληθεί ζημιά. Στη Μέθοδο εξηγώ ότι και η ζωή μας λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο.

Η πρόθεση από μόνη της δεν αρκεί. Η στρατηγική από μόνη της δεν αρκεί, δεν μας οδηγεί στο σωστό μέρος.

Αυτό που μας κρατά ευθυγραμμισμένους είναι οι δικλείδες ασφαλείας και είμαστε πολύ τυχεροί που τις έχουμε. Σε αντίθεση με τις επιχειρήσεις, δεν χρειάζεται να τις εφεύρουμε.

Τις έχουμε ήδη. Εμφανίζονται ως σήματα και ως ερωτήσεις. Όχι ως τυπικές ερωτήσεις που απαντάμε μία φορά, αλλά ως εκείνες στις οποίες επιστρέφουμε όταν οι αποφάσεις βαραίνουν ή μπερδεύουν. Τέσσερις από αυτές είναι καθοριστικές και εύκολα αναγνωρίσιμες, αν είμαστε συνειδητά παρόντες μέσα στη μέρα μας:

Πώς νιώθει το σώμα μου; Το σώμα δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Μιλά μέσα από ενέργεια, ένταση, άνεση ή εξάντληση. Είναι — ειλικρινά — η μεγαλύτερη δικλείδα ασφαλείας μας. Χρειάζεται ανοιχτά μάτια και ανοιχτή καρδιά για να το ακούσουμε.

Υπάρχει ροή; Κινείται η ζωή μαζί μου ή σπρώχνω συνεχώς ενάντια στην αντίσταση; Νιώθω «τυχερός», με την έννοια ότι τα πράγματα με έναν τρόπο λειτουργούν — ή όχι;

Υπάρχουν συγχρονικότητες; Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Εμφανίζονται άνθρωποι, ευκαιρίες ή σημάδια με έναν τρόπο που μοιάζει ουσιαστικά συνδεδεμένος, χωρίς να καταλαβαίνουμε πάντα το γιατί;

Νιώθω ότι η ζωή μου είναι αυθεντική για μένα; Γιατί αν ένας δρόμος δεν ευθυγραμμίζεται με αυτό που είμαι, καμία στρατηγική δεν μπορεί να τον κάνει βιώσιμο — όσο κι αν τον θέλω.

Αυτές οι ερωτήσεις είναι πρακτικές δικλείδες ασφαλείας. Μας προστατεύουν από το να μένουμε περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται σε κάτι που δεν μας ταιριάζει πια. Μας βοηθούν να προσαρμοζόμαστε πριν έρθει η εξάντληση και μας οδηγούν στο επόμενο βήμα.

Η στρατηγική, με αυτή την έννοια, δεν αφορά την επιβολή αποτελεσμάτων. Αφορά την ικανότητα να ακούμε αρκετά καλά ώστε να παραμένουμε ευθυγραμμισμένοι και να ΔΡΟΥΜΕ.

Ίσως ο στοχασμός να ξεκινά εδώ: Ποια από αυτές τις ερωτήσεις ακούς περισσότερο αυτό το διάστημα; Και ποια έχει σωπάσει γιατί λειτουργείς ασυνείδητα;