Υπάρχει μια ερώτηση που σπάνια κάνουμε στον εαυτό μας.

Όχι επειδή είναι δύσκολη, αλλά επειδή έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε το αντίθετο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξυπνούν και αναρωτιούνται: Κι αν κάτι πάει στραβά; Κι αν αποτύχω; Κι αν το σχέδιο δεν λειτουργήσει;

Στη Μέθοδο, εξηγώ ότι ο τρόπος σκέψης μας καθορίζει προς τα πού κατευθύνεται η ενέργειά μας. Όταν προσεγγίζουμε τη ζωή εστιάζοντας σε αυτό που μας λείπει ή σε αυτό που φοβόμαστε, η προοπτική μας στενεύει. Όταν όμως εστιάζουμε σε αυτό που θέλουμε να βιώσουμε και να δημιουργήσουμε, η ενέργειά μας αρχίζει να κινείται προς τη δυνατότητα.Ας δοκιμάσουμε λοιπόν μια διαφορετική ερώτηση. Κι αν όλα πάνε σωστά;

Κι αν η ευκαιρία εμφανιστεί ακριβώς τη στιγμή που τη χρειάζεσαι; Κι αν η δύσκολη στιγμή που αντιμετωπίζεις σήμερα σε προετοιμάζει για κάτι καλύτερο; Κι αν ο δρόμος γίνει ξεκάθαρος βήμα βήμα, ακόμη κι αν δεν μπορείς να δεις ολόκληρο τον χάρτη σήμερα;

Στη Μέθοδο περιγράφω αυτή τη στάση ως ρεαλιστική αισιοδοξία. Δεν είναι αφέλεια. Είναι η απόφαση να βλέπουμε την αβεβαιότητα ως πεδίο δυνατοτήτων και όχι ως λόγο ακινησίας. Η ζωή δεν ήταν ποτέ απολύτως προβλέψιμη.

Όμως οι άνθρωποι έχουμε κάτι εξαιρετικό: την ικανότητα να προσαρμοζόμαστε, να μαθαίνουμε και να δημιουργούμε νόημα ακόμη και μέσα σε αβέβαιες συνθήκες. Ίσως λοιπόν η πραγματική αλλαγή να ξεκινά από μια μικρή αναπλαισίωση.

Αντί να ρωτάμε: «Κι αν όλα πάνε στραβά;»

Ας δοκιμάσουμε να ρωτήσουμε:

Κι αν όλα πάνε σωστά;

Και μετά να δράσουμε από αυτό το σημείο.

Νίκη Σμυρνή