Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που όλα μοιάζουν να παγώνουν. Μια αλλαγή που προκύπτει από μια απώλεια, ένα τέλος που δεν περιμέναμε ή δεν επιλέξαμε. Κάποιες φορές έρχεται ως μια μεγάλη αλλαγή στην προσωπική μας ζωή, όπως ένα διαζύγιο, μια αλλαγή δουλειάς ή ακόμη και όταν φεύγουν τα παιδιά για σπουδές. Κάποιες άλλες έρχεται πιο ήσυχα, ως η συνειδητοποίηση ότι η ζωή που έχουμε χτίσει δεν μας εκφράζει πλέον.

Και τότε εμφανίζεται μια ερώτηση, συχνά με δυσκολία: Πώς ξεκινώ ξανά;

Στη Μέθοδο, δεν βλέπω το να ξεκινάς ξανά ως επιστροφή πίσω. Το βλέπω ως επιστροφή στην αρένα της ζωής με επίγνωση.

Όχι μόνο ανθεκτικότητα, αλλά συνειδητότητα.

Γιατί; Γιατί το να ξεκινάς ξανά σημαίνει να ξαναχτίζεις τη ζωή σου με διαφορετικές αρχές που είναι συμβατές με το ποιος είσαι σήμερα, και όχι να προσπαθείς να ξαναχτίσεις την ίδια ζωή με περισσότερη προσπάθεια. Γι’ αυτό χρειάζεται να κατανοηθεί κάτι ουσιαστικό.

Η ευτυχία στη ζωή εξαρτάται από το πώς βιώνουμε και ενσωματώνουμε τις δύσκολες στιγμές μέσα σε αυτό που ο καθένας από εμάς ορίζει ως τη δική του ιστορία ζωής. Οι δύσκολες στιγμές είναι μέρος της δομής της. Είναι τα σημεία όπου καλούμαστε — ή ακόμη και αναγκαζόμαστε — να επαναξιολογήσουμε.

Να δούμε διαφορετικά. Να επιλέξουμε διαφορετικά. Να γίνουμε διαφορετικοί ή να γίνουμε αυτοί που είμαστε πραγματικά.

Με άλλα λόγια, οι αρχές πίσω από τις επιλογές μας διαμορφώνουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και κινούμαστε μέσα στη ζωή — και τελικά καθορίζουν τον τρόπο που βιώνουμε τον κόσμο.

Όταν λοιπόν η ζωή μας καλεί να ξεκινήσουμε ξανά, η πραγματική ερώτηση δεν είναι: «Πώς διορθώνω αυτό που χάλασε;» αλλά: «Τι μπορώ τώρα να δω που πριν δεν έβλεπα;»

Γιατί το να ξεκινάς ξανά χωρίς αναστοχασμό οδηγεί στην επανάληψη — και πώς μπορούμε να διορθώσουμε κάτι αν κάνουμε το ίδιο ξανά και ξανά; Χρειάζεται να ξεκινήσουμε κάνοντας κάτι διαφορετικό. Το να ξεκινάς ξανά με περιέργεια και επίγνωση οδηγεί στην εξέλιξη και κάπως έτσι, η εξέλιξη γίνεται μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού.

Πέφτουμε. Παρατηρούμε. Προσαρμόζουμε. Προχωράμε ξανά.

Το να επιστρέφεις στην αρένα της ζωής απαιτεί θάρρος. Το θάρρος να παραμένεις ανοιχτός στη ζωή ακόμη έστω και εάν σε έχει δοκιμάσει.

Και ίσως εδώ ξεκινά ο αναστοχασμός:

Προσπαθείς να επαναφέρεις αυτό που ήταν (αφού δεν λειτούργησε ή τελείωσε) — ή είσαι έτοιμος να δημιουργήσεις από το σημείο που είσαι τώρα;

Με φροντίδα,

Νίκη Σμυρνή