Στη Μέθοδο περιγράφω την έννοια του προσωπικού οικοσυστήματος.
Τι περιγράφεις ως δικό σου οικοσύστημα; Πιστεύεις ότι είναι μόνο ο τόπος όπου ζεις; Στην πραγματικότητα, είναι όλα όσα σε περιβάλλουν και σε επηρεάζουν.
Ξεκινά από τους ανθρώπους με τους οποίους αλληλεπιδράς, αλλά και από τις συζητήσεις στις οποίες συμμετέχεις. Τα επαγγελματικά περιβάλλοντα που επιλέγεις και τις προσδοκίες που αποδέχεσαι. Τις συνήθειες που επαναλαμβάνεις και τον ρυθμό των ημερών σου.
Όπως και στη φύση, ένα οικοσύστημα είτε υποστηρίζει τη ζωή είτε τη φθείρει.
Αυτό που συχνά ξεχνάμε είναι το εξής: Μπορεί να έχεις διαύγεια για τον σκοπό σου. Μπορεί να γνωρίζεις τις αξίες σου. Μπορεί να έχεις ακόμη και στρατηγική. Αν όμως το οικοσύστημά σου αντιφάσκει, η σε απο-ευθυγράμμιζει και αρχίζει σταδιακά το αποτέλεσμα να είναι ότι η ενέργειά σου μειώνεται. Δεν μπορείς να νιώσεις ροή και, κατά συνέπεια, οι αποφάσεις γίνονται πιο βαριές.
Τέλος, και πολύ σημαντικό, το σώμα αρχίζει να στέλνει σήματα. Δες το όχι ως σύμπτωση, αλλά ως δομικό στοιχείο. Στο βιβλίο εξηγώ ότι η ευθυγράμμιση πρέπει να αντανακλάται τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά.
Το οικοσύστημά σου χρειάζεται να:
- σέβεται τις αξίες σου
- υποστηρίζει τα UHQ (Μοναδικά Ανθρώπινα Χαρακτηριστικά σου)
- επιτρέπει την έκφραση της συμβολής σου
- δημιουργεί συνθήκες όπου μπορεί να υπάρξει ροή
Ένα μη υγιές οικοσύστημα δεν είναι πάντα δραματικό ή τοξικό. Μερικές φορές απλώς μοιάζει με διαρκή αντίσταση, και η αντίσταση, όταν παρατείνεται, γίνεται εξάντληση. Γι’ αυτό η αποτίμηση του οικοσυστήματός σου είναι ουσιαστική.
Όχι για να ελέγξεις τα πάντα, αλλά πώς μπορείς να χτίσεις μια ευθυγραμμισμένη ζωή μέσα σε ένα απο-ευθυγραμμισμένο οικοσύστημα; Είναι αυτό δυνατό;
Ίσως αξίζει να αρχίσεις να παρατηρείς αντικειμενικά:
α) Πού νιώθω υποστήριξη; β) Πού νιώθω αποστράγγιση; γ) Ποιες σχέσεις με διευρύνουν; δ) Ποια περιβάλλοντα με συρρικνώνουν; ε) Πού προσαρμόζομαι υπερβολικά;
Και ίσως εδώ να ξεκινά ο στοχασμός:
Αν το οικοσύστημά σου ήταν ένας ζωντανός οργανισμός, θα σε θρέφει — ή θα σε εξαντλεί αργά;